Κρατώ αναμνήσεις από μάτια
που βουρκώναν..
κι από χείλη που δίναν ευχές.
Κι όταν το νερό στέγνωσε από τα μάτια
και τα χείλη σφαλίστηκαν
κι ο ρόγχος ακούστηκε...
τότε δειλά βγήκα έξω
και ψιθύρισα σε νεκρούς
που περίμεναν εκεί γύρω
να απαντήσουν τη ψυχη σου.
Δε με τρομάζει το αύριο του θανάτου
το ανατριχιαστικό τώρα με τρομάζει.
7 Λεξεις:
Ο θάνατος, ένα ταξίδι άγνωστο που εμπεριέχει την ελπίδα. Τούτο το τώρα όμως...
Όμορφη η γραφή σου Τόνια!
Αυτο το τωρα ειναι που μας τρομαζει όλους...
περασα υστερα απο αρκετο καιρο να μαθω νεα σου.Εγω θα κρατησω αυτο
Δε με τρομάζει το αύριο του θανάτου
το ανατριχιαστικό τώρα με τρομάζει.
Να εισαι καλα και χρονια πολλα στην αδερφη σου.
κι εμένα και δεν με παρηγορεί πως έχω συντροφιά πολλούς ακόμα
Μια καλησπέρα μετά από πολύ καιρό...
Νομίζω το ποίημά σου εμπεριέχει την αγωνία του ανθρώπου διαχρονικά και δεν μπορεί παρά να αγγίξει τον καθένα.
Έχεις το πιο σωστό τέλος που έχω διαβάσει.προχθες ένα νεαρό αγόρι , παιδί μιας φίλης μου μίλησε για ποίηση και για τις αμφιβολίες του αν αισθάνεται κάποιος ποιητής αυτό που γράφει..τον πήγα σε σελίδες φίλων μπλοκερ..η δική σου ήταν μια απο αυτές.Καλημέρα φίλη μου.
Σας ευχαριστώ πολύ φίλοι μου,
που...
ακόμη με αντέχετε...
Δημοσίευση σχολίου